ဒီေန႔ေတာ့ ပံုျပင္ေလးတပုဒ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ပံုေျပာရင္ ေမာင္ညီမေလးတို႔ေရ...လို႔ စေျပာရတယ္တဲ့။ အဲလိုေလးပဲစလိုက္ရေအာင္ေနာ္။ :P
ေမာင္ညီမေလးတို႔ေရ...
ညလယ္ေလာက္ေရာက္တဲ့အခါ အမဲပစ္ထြက္လာတဲ့ မုဆိုးတစ္ေယာက္က ေအာ္သံၾကားလို႔တြင္း၀ကေန ငံု႔ၾကည့္ၿပီးေမးလိုက္တယ္။
"တြင္းထဲကေအာ္ေနတာ ဘယ္သူလဲဗ်ဳိ႕"
နကၡတ္ပညာရွင္ႀကီးဟာ ၀မ္းသာအားရပဲ
"က်ဳပ္ဟာဒီတိုင္းျပည္မွာ အလြန္နာမည္ႀကီးတဲ့ နကၡတ္ပညာရွင္ပဲဗ်၊ တြင္းထဲျပဳတ္က်လို႔ ကူညီပါဗ်ာ"
အဲဒီေတာ့ မုဆိုးႀကီးက "ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့တြင္းဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားမျမင္ဘူးလား" လို႔ျပန္ေမးလိုက္တယ္။
နကၡတ္ပညာရွင္ႀကီးက "က်ဳပ္မွာဗ်ာ လူေတြအတြက္ ေကာင္းကင္ကိုပဲ ဂရုစိုက္ၿပီးၾကည့္လာတာ ေျမႀကီးေတာင္ငံု႔မၾကည့္အားပါဘူး" လို႔ျပန္ေျဖတယ္တဲ့။
အဲဒီစကားကိုၾကားတဲ့ မုဆိုးႀကီးလည္း "ခင္ဗ်ားက လမ္းသြားတာေျမျပင္မၾကည့္ပဲ ေကာင္းကင္ေမာ့ၾကည့္ ေနမွေတာ့ တြင္းထဲက်တာေတာင္နည္းေသးတာေပါ့" လို႔ေျပာၿပီး ေတာထဲကို၀င္သြားပါေလေရာတဲ့။
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ဒါပါပဲကြယ္...
ဒါေလးကိုသတိရမိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေရာ အေပၚေမာ့ၾကည့္ၿပီးမ်ား လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသလားလို႔။ အဲလိုေလွ်ာက္မိလို႔ တြင္းထဲက်ေနရင္လည္း ေတြ႔တဲ့သူ ဆြဲတင္ေပးသြားၾကပါေနာ္လို႔။
အကန္႔ေလးေတြ ပံုျပင္
ဒီေခါင္းစဥ္ေလးကို ဖတ္လိုက္ေတာ့ ဆရာေတာ္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက ေဒၚအမာလည္း ခင္ပြန္းအနိစၥ ေရာက္တာနဲ႔ စိတ္မ်ား ကေတာက္ကတက္ျဖစ္ေနရွာထင္ပါရဲ့လို႔ ကၽြန္မကို သနားေနၾကမလား မသိပါ။
“ဘုန္းဘုန္း တာ့ တာ” ဆိုတဲ့အသံမ်ဳိး မၾကာမၾကာ ၾကားရလြန္းလို႔ နားကေလာတာနဲ႔ ဒီေခါင္းကို တပ္လိုက္မိတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ကေလးငယ္ေတြကို လူႀကီးမိဘေတြက ဘယ္သူျပန္ခါနီးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ “တာ့-တာ” လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ဆိုၿပီး လက္ျပခိုင္းေနၾကပါတယ္။
ၿမဳိ႕ေပၚတြင္လားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒီ တာ့-တာက ေတာႀကိဳအံုၾကားအထိ ပ်ံ႕ႏွံ႔ ဆင္းသက္လို႔ ေနပါတယ္။
ဒါကို ေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္မတို႔မွာ ျပန္ခါနီး ႏႈတ္ဆက္စရာစကား တစ္ခု မရွိမျဖစ္၊ အပူတျပင္း လိုအပ္ေနတဲ့ပံုပါပဲ။ လိုသမွ မဟားဒယားမို႔ ကိုယ့္မွာလည္း မရွိေလေတာ့ သူမ်ားဟာကို အတင္း ဆြဲယူသံုးထားရတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါၿပီ။
“တာ့-တာ” ဆိုတာ ဘယ္လူမ်ဳိးက သံုးစြဲတဲ့ စကား၊ ဘာအဓိပၸါယ္ရွိတယ္ ဆိုတာကို ဇာစ္ဇာစ္ျမစ္ျမစ္သိၾကတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏို႔ေပမယ့္ လက္ကေလးလႈပ္ျပၿပီး ေတြ႔ကရာလူကို “တာ့-တာ” ေနၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကမ်ား ကဲသထက္ကဲၿပီး “ဘိုင့္ဘိုင္ - တာ့တာ - ခ်ဲရီးယို” အထိ လုပ္ေနၾကေလရဲ့။
ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အိမ္တစ္အိမ္ကျပန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေမကသင္တာ လူႀကီးေတြကို “ဦးတင္ပါေသးရဲ့” လို႔ ေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရမယ္တဲ့။ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ “ကၽြန္မကို ခြင့္ျပဳပါဦး” လို႔ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးလာျပန္ေတာ့ “ျပန္ပါဦးမယ္ေနာ္” လို႔ ေျပာရတယ္။ ဒါျမန္မာ့ႏႈတ္ဆက္နည္း ျဖစ္မွာပါပဲ။ ခုေခတ္လို လက္ကေလးျပၿပီး “တာ့-တာ”လို႔ ဆိုမိရင္ အေမက လက္မ်ားပုတ္ခ်မလား မသိဘူး။ ၿပီးေတာ့ “ဘာလဲ ညည္းတို႕စကားက တာတယ္ဆိုတာ ေကာင္းမွတ္လို႔ လူထဲသံုးေနရတာလား” လို႔ ေငါက္မွာ အမွန္ပါပဲ။
ျမန္မာစကားက လူေပၚစ အဆင့္မ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကြယ္၀ပါတယ္။ ေ၀ါဟာရ မဆင္းရဲပါဘူး။ လူၾကည့္ၿပီး အသက္နဲဲ႔အလိုက္ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔အလိုက္ သံုးႏႈန္းေျပာဆိုရတဲ့စကားမ်ဳိးပါ။ ဒီလိုယဥ္ေက်းမႈဟာ လူမ်ဳိးတိုင္း မွာေတာင္ မရွိပါဘူး။ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ သမနိရွည္လွတယ္ဆိုတဲ့ တရုတ္တို႔လို လူမ်ဳိးအခ်ဳိ႕မွာသာ ရွိတာပါ။
အေဖလုပ္တဲ့လူအေပၚကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ႀကီး မေက်လည္ေပမယ့္ “မင္းကလဲကြာ” လို႔ ျမန္မာစကားက ေျပာလို႔မရပါဘူး။ “ခင္ဗ်ားႀကီးကလဲဗ်ာ” လို႔ ေျပာမိရင္ေတာင္ “အေဖကို ခင္ဗ်ားလံုးႀကီး ရိုက္ေျပာတာ ရိုင္းလိုက္တာ” လို႔ ဆိုပါေသးတယ္။ “ယူကလည္း ဂြက်လိုက္တာ” လို႔ ေျပာခ်င္လို႔လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ “အေဖကလည္း အေဖရာ” ဆိုတာမ်ဳိးကို အလြန္ဆံုးေျပာရတာပါ။ ျမန္မာမွာ ကိုယ္ကေျပာခ်င္တဲ့လူနဲ႔ တန္ရာေ၀ါဟာရကို ေရြးၿပီး သံုးစြဲရပါတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈပဲ။
ခုေတာ့ ရည္းစားလည္း “တာ့-တာ”၊ သူငယ္ခ်င္းလည္း “တာ့-တာ”၊ ဘုန္းႀကီး ရဟန္းလည္း “တာ့-တာ” တဲ့။ ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ေနၾကတယ္ မသိပါဘူး။
ကၽြန္မတို႔ မိုးကုတ္သြားလည္ၾကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကို ျပန္မယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ အိမ္တိုင္းက ျပန္ႏႈတ္ဆက္တဲ့စကားက “ျဖည္းျဖည္း ျပန္ပါရွင္” တဲ့။ ဒါဟာ ျပန္ခါနီး လူကို မိုးကုတ္က ႏႈတ္ဆက္တဲ့စကားပါ။ မိုးကုတ္မွာ လမ္းေတြက ေျမျပင္လမ္း မဟုတ္ဘူး။ အတက္အဆင္း၊ အေကြ႔အေကာက္ေတြ၊ ကားနဲ႔ခရီးသြားရတာ၊ ကားအျမန္ေမာင္းရင္ အသက္အႏၲရာယ္နဲ႔ ေတြ႔ရတာ၊ ေတြ႔ေပါင္းလည္း မေရတြက္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဆီမွာ ခြဲခါနီး ႏႈတ္ဆက္တဲ့ လူတိုင္းကို “ျဖည္းျဖည္းပဲျပန္ပါ” လို႔ ႏႈတ္ဆက္မွာ မွာတာထင္ပါရဲ့။ ေမတၱာေစတနာ ကရုဏာအျပည့္နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ့ စကားမို႔ ၾကားရသူရဲ့ နားထဲမွာ ခ်မ္းေျမ့ၾကည္ႏူးလိုက္တာ။ တာ့-တာ နဲ႔ မကြာလား။
ျမန္မာမွာ ႏႈတ္ဆက္စကားေတြ ၾကြယ္ၾကြယ္၀၀ ရွိၿပီးသားပါ။
လူထုေဒၚအမာ(ေသာင္းေျပာင္းေထြလာမဂၢဇင္း)
တာ့တာဆိုတဲ့ စကားေလးကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖြားမာ ေျပာသလို ေနရတကာတိုင္း တာ့တာေနတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကားရဆိုးပါတယ္။ အမွန္ပါပဲ။ ငယ္ငယ္ကျပန္မယ္ဆိုရင္ အိမ္ကလူႀကီးေတြ ေျပာခိုင္းတာက “အန္တီ၊ဦး ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ရွင္”။ အဖြားမာေျပာသလို “ဦးတင္ပါေသးရဲ့” ဆိုတာေလးကို အရမ္းသေဘာက်မိပါတယ္။ မိုးကုတ္ကေျပာတဲ့ ‘ျဖည္းျဖည္းျပန္ပါရွင္” ဆိုတဲ့ စကားေလးကိုလည္း ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ အခုေတာ့ ဆရာ၊ဆရာမ အိမ္သြားလည္ၿပီး ျပန္လဲ တာ့တာ၊ အဖိုးအဖြားအိမ္လည္း တာ့တာ။ ရင္းႏီွးတဲ့ ဦးပဇင္းတခ်ဳိ႕ကိုေတာင္ တာ့တာ လုပ္ၾကတာ ျမင္ဖူးပါတယ္။
လူထုဦးလွရဲ့ တပည့္ေတာ္မၾကြပါဦးမယ္ဘုရား ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလးကိုပါ ထပ္ၿပီးသတိရမိ ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တရက္မွေတာ့ သမီးျဖစ္သူမအားတာနဲ႔ အေမကိုယ္တိုင္ဆြမ္းခ်ဳိင့္ လာပို႔သတဲ့။ ဆရာေတာ္လည္း ဒီတခါေတာ့ ေျပာလိုက္မွပဲ ဆိုၿပီး “တကာမႀကီး၊ တကာမႀကီး သမီးဟာ ဘုန္းႀကီးကို ျပန္ခါနီးတိုင္း တပည့္ေတာ္မ ၾကြပါဦးမယ္ ဘုရား လို႔ခ်ည္းေလွ်ာက္ေနတယ္ကြယ့္”လို႔ ေျပာလိုက္သတဲ့။ အေမလုပ္တဲ့သူဟာ အရမ္းကို ေဒါသထြက္သြားသတဲ့။ ရွက္လည္းရွက္သြားတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာေတာ္ကို “တင္ပါ့ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မ အျပစ္ပါပဲ၊ ေနာက္ဆို အဲလို မိန္႔ေတာ္မမူေအာင္ ဆံုးမလိုက္ပါ့မယ္ ဘုရား”လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္သတဲ့။ ဆရာေတာ္လည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းကို မသိေတာ့ဘူးေပါ့ကြယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တကာႀကီးကို ေျပာမွပဲလို႕ စဥ္းစားမိသတဲ့။
ဥပုသ္ေန႔မွာေတာ့ ဆြမ္းတကာဟာ သီလယူဖို႔ ေက်ာင္းကိုလာပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္ႀကီးက သီလမေပးခင္ တကာႀကီး၊ တကာႀကီးသမီးက ဒီလိုေလွ်ာက္လို႔ တကာႀကီးဇနီးကို ဘုန္းႀကီးမိန္႔တာကို ဇနီးက ဒီလိုျပန္ေျပာသကြဲ႔လို႔ အေၾကာင္းစံုရွင္း သတဲ့။ အဲဒီအခါမွာ ဆြမ္းတကာဟာ ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ သီလေတာင္မယူႏိုင္ပဲ ဘုန္းႀကီးကို အျမန္ေလွ်ာက္ၿပီး အိမ္ကို ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ ျပန္သြားသတဲ့။ သူဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္သြားတာက “ဒီေလာက္ျဖစ္လွတဲ့ သားအမိ ေနာက္ဆို အရွင္ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲ ေျခေတာ္ရာေတာင္ မခ်ေစရပါဘူး ဘုရား”တဲ့။
လူထုဦးလွ(ေက်ာင္းကန္အနီးမွ ျမန္မာပံုျပင္မ်ား)
တာ့-တာ ၁
တာ့-တာ ၂
အကန္႔ေလးေတြ စာအုပ္မ်ားအေၾကာင္း, ပံုျပင္
က်ားေၾကာက္လို႔ ရွင္ႀကီးကိုး ရွင္ႀကီးက်ားထက္ဆိုး
3 ခ်က္ခုန္သြားတဲ့ ရင္ခုန္သံ မူပိုင္ Chocolaier at 6:22 PMဒီစာေလးကို ဒီႏွစ္ရက္အတြင္း ခဏခဏေတြ႔ေနရတယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ေကာက္ကိုင္လုပ္ေတာ့လည္း ဒီစာသား၊ အင္တာနက္မွာ သတင္းဖတ္ေတာ့လည္း ဒီစကားပံု၊ အိမ္ကညီမကလည္း ေျပာတာဒီစကား။
ဖတ္ဖူးတဲ့ပံုျပင္ေလးတစ္ခုကို သတိရမိပါတယ္။
ေရွးတုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။ သူတို႔ဟာ အိမ္ေထာင္ကိုယ္စီ သားေကၽြးမႈ မယားေကၽြးမႈ အတြက္ ရြာစဥ္လွည့္ၿပီး ကုန္သြယ္မႈလုပ္ၾကသတဲ့။ လမ္းခရီးမွာ သူခိုးဓါးျပ ရန္ကိုေၾကာက္တဲ့အတြက္ အၿမဲႏွစ္ေယာက္အတူသြားၿပီး အျမတ္အစြန္းကိုလည္း သာတူညီမွ်ခြဲေ၀ၾကသတဲ့။ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေပမယ့္ အယူအဆခ်င္းကေတာ့ မတူဘူးတဲ့။ တစ္ေယာက္က ရိုးရာနတ္ကိုးကြယ္မႈကို ယံုၾကည္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ရတနာသံုးပါးသာ ကိုးကြယ္ရာလို႔ ယံုၾကည္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွ အျပစ္မေျပာၾကပဲ ေနလာၾကရာက တစ္ေန႔မွာ အရမ္းနက္တဲ့ေတာကို ျဖတ္ၿပီးသြားရမယ့္ ခရီးတစ္ခုေပၚလာေရာတဲ့။ ဘယ္သူမွမသြားရဲတဲ့ ခရီးျဖစ္ေတာ့ အျမတ္အစြန္းကလည္း မ်ားမ်ားရႏိုင္တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ပဲသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ၿပီး စြန္႔စားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ခရီးထြက္လာၾကတာ ေတာအုပ္အလယ္အေရာက္မွ ေနေစာင္း လာတာေၾကာင့္ တစ္ညတာနားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကသတဲ့။
ဒီမွာတင္ပဲ နတ္ကိုးကြယ္တာကို ယံုၾကည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက ‘သူငယ္ခ်င္းေရ ဒီေတာက က်ားဆိုး ေပါတယ္ေျပာတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ စိတ္ခ်ရေအာင္ ဒီအပင္က အရွင္ကို ပူေဇာ္ပသၿပီး အိပ္ၾကရေအာင္ကြာ’ လို႔ေျပာသတဲ့။
ဟိုသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ‘ဘုရားရွိခိုးၿပီးၿပီပဲကြာ၊ မလိုေတာ့ပါဘူး’ လို႔ ေျပာတာေပါ့။
ပထမေျပာတဲ့တစ္ေယာက္က ‘ဒါဆိ္ုလည္း မင္းထိုက္နဲ႔ မင္းကံေပါ့ကြာ၊ ငါကေတာ့ လုပ္မွာပဲဆိုၿပီး အပင္ဘက္လွည့္ လက္အုပ္ခ်ီ အရွင့္ကို အကၽြႏု္ပ္ရဲ့ ကိုယ္ခႏၶာကို အပ္ပါတယ္’ လို႔ ေျပာၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္သြားသတဲ့။
ညလယ္မွာပဲ က်ားတစ္ေကာင္ဟာ သူတို႔အိပ္ေနတဲ့နားကို ေရာက္လာပါေရာ။ လူနံ႕ရလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ေရာေပါ့။ စားရခ်ည္ေသးဆိုၿပီး အနားကပ္သြားေတာ့မွ သူတို႔အိပ္ေနတဲ့အပင္က ေတာ္ေတာ္တန္ခိုးႀကီးတဲ့ အရွင္ႀကီးဆိုတာအပိုင္ျဖစ္ေနပါေရာ။ ဒါနဲ႔က်ားက အပင္ပိုင္ရွင္ အရွင္ႀကီးကို ‘အို သစ္ပင္ပိုင္စိုး တန္ခိုးႀကီးမား အရွင္ႀကီးခင္ဗ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး၏ သဘာ၀အရ လူသားသတၱ၀ါကို အနံ႔ေလးရရံုမွ်နဲ႔ သြားရည္တမွ်ားမွ်ားက် စားလိုလွပါတယ္၊ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ’ လို႔ ေျပာသတဲ့။
ဒီအခါမွာ အရွင္ႀကီးဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ‘အင္း… အိပ္စက္ေနတဲ့ ႏွစ္ေယာက္အနက္မွာ ဒီဘက္က ပုဂၢိဳလ္က ဘုရားသာရွိခိုးၿပီး ငါ့ကိုဘာမွမေျပာမဆို အိပ္သြားတယ္၊ ဟိုဘက္က တစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာကို ငါ့ကိုအပ္ၿပီး အိပ္ရွာတယ္၊’
ဒါနဲ႔ က်ားက ‘ဘယ္သူ႕ကိုစားရမလဲ အရွင္ႀကီး’ လို႔ ေမးသတဲ့။
အရွင္ႀကီးက ‘ကိုယ္မပိုင္တဲ့ ပစၥည္းကို ဘယ္ေပးလို႔ေကာင္းပါ့မလဲေလ၊ ငါ့ကို အပ္ၿပီးအိပ္တဲ့သူကို ငါပိုင္တယ္၊ သူ႕ကိုစားေစ’
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။